Art. 1.2.1 Wmo 2015

Een moeder met een extreem vroeg geboren tweeling krijgt een gegrond beroep tegen de afwijzing van noodopvang door de gemeente Den Haag. De voorzieningenrechter vernietigt het besluit wegens schending van het hoorrecht en verplicht heroverweging, met een voorlopige voorziening tot twee weken na het nieuwe besluit.

De verzoekster, een moeder met drie kinderen, werd afgewezen voor maatschappelijke opvang omdat zij volgens de voorzieningenrechter zelfredzaam is, ondanks haar gebrek aan woonruimte en netwerk. De gemeente had haar tijdelijk ondergebracht, maar besloot dat zij niet meer in aanmerking komt voor opvang omdat ze geen blijvende kwetsbaarheid vertoont. Het verzoek om voorlopige voorziening werd afgewezen.

De burger kon geen maatschappelijke opvang of noodopvang krijgen omdat de gemeente terecht concludeerde dat zij voldoende zelfredzaam was en geen aanvullende hulp nodig had. Het buitenwettelijk beleid voor noodopvang werd consistent toegepast, zonder onevenredig resultaat.

Een vrouw die slachtoffer is geweest van huiselijk geweld en zonder woonruimte zit, heeft een aanvraag gedaan voor maatschappelijke opvang. De gemeente wees dit af omdat zij volgens het onderzoek zelfredzaam is. De voorzieningenrechter bevestigde deze beslissing, omdat het onderzoek voldoende was en de belangen van het jonge kind werden meegenomen, maar geen basis vormden voor opvang als de ouder zelfredzaam is.

De rechtbank oordeelt dat het college onvoldoende heeft gemotiveerd waarom begeleiding door de moeder van een persoon met autisme niet langer passend is. Het besluit is onzorgvuldig en strijdig met het bestuursrecht. Het beroep is gegrond en het besluit wordt vernietigd.

Een moeder met drie kinderen, slachtoffer van huiselijk geweld, werd afgewezen voor maatschappelijke opvang door het college van Rotterdam. De voorzieningenrechter besliste dat het college haar en haar kinderen vanaf 5 maart 2026 opvang moet verlenen tot twee weken na de beslissing op bezwaar, vanwege spoedeisend belang en onvoldoende zelfredzaamheid. De verzoekster ontvangt kostenvergoeding.

Een jonge man die zonder voorbereiding naar Nederland is teruggekeerd, heeft geen recht op maatschappelijke opvang onder de Wmo 2015, omdat hij zelfredzaam is en alleen een huisvestingsprobleem heeft. De voorzieningenrechter wijst het verzoek af.

De voorzieningenrechter wijst het verzoek om tijdelijke opvang af omdat de burger voldoende zelfredzaam is en niet voldoet aan de criteria voor maatschappelijke opvang uit de Wmo 2015. Er is geen sprake van onvermogen zich te handhaven in de samenleving, en er zijn voldoende alternatieven beschikbaar.

De rechtbank oordeelt dat de afwijzing van de aanvraag voor een Connect Carrier terecht is, omdat de eiseres voldoende wordt voorzien via haar leaseauto, boodschappenservice en openbaar vervoer. Er is geen noodzaak voor een extra maatwerkvoorziening.

De voorzieningenrechter wijst het verzoek af omdat de verzoekster als zelfredzaam wordt beschouwd, ondanks tijdelijk onderdakgebrek en ervaring met huiselijk geweld. Ze voldoet dus niet aan de criteria voor maatschappelijke opvang uit de Wmo 2015.

De rechtbank acht de afwijzing van de aanvraag voor maatschappelijke opvang onder de Wmo 2015 gerechtvaardigd, omdat de eiseres ten tijde van het besluit voldoende zelfredzaam was en niet behoorde tot de doelgroep van mensen die niet in staat zijn zich op eigen kracht in de samenleving te handhaven. Het procesbelang blijft aanwezig voor eventuele schadevergoeding.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat een zelfredzame burger zonder psychische of fysieke beperkingen, die een huisvestingsprobleem ondervindt door gebrek aan betaalbare woonruimte, geen recht heeft op maatschappelijke opvang onder de Wmo 2015. De weigering is niet strijdig met het EVRM of het IVRK.