Art. 23 WIA

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat de ZW-uitkering terecht is beëindigd en de WIA-uitkering terecht is geweigerd, omdat de werknemer geen voldoende medische onderbouwing had voor extra beperkingen en de wachttijd van 104 weken niet was volgemaakt. De medische en arbeidskundige beoordelingen werden als zorgvuldig en toereikend beoordeeld.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het Uwv terecht de aanvraag voor WIA-uitkering heeft afgewezen omdat de werknemer de vereiste wachttijd van 104 weken met recht op ziekengeld niet heeft voltooid. Perioden zonder ziekengeld tellen niet mee, ook niet als de medische situatie later verslechtert.

De rechtbank oordeelt dat de eiser geen nieuwe feiten of veranderde omstandigheden heeft aangevoerd waardoor het UWV zou moeten terugkomen op zijn eerdere afwijzing van een WIA-uitkering. Het besluit is niet evident onredelijk, waardoor het beroep ongegrond is.

De rechtbank wees het beroep van een werknemer af omdat het UWV terecht het uitkeringsdagloon baseerde op het werktijdverloop van het jaar voorafgaand aan de arbeidsongeschiktheid, zonder rekening te houden met vroegere medische werktijdsverlagingen. De jurisprudentie van de CRvB sluit een afwijking uit.

Het Uwv heeft terecht geen toepassing van de 60-plusregeling toegepast op een werknemer die het einde van de wachttijd al had bereikt voordat de regeling inging. Het einde van de wachttijd wordt niet opgeschoven door een loonsanctie, wat betekent dat de werknemer niet onder de doelgroep valt. De uitspraak bevestigt dat de 60-plusregeling alleen van toepassing is op werknemers van 60 jaar en ouder die het einde van de wachttijd bereiken binnen een specifieke datumscop. Gelijke gevallen worden binnen de groep correct behandeld.

Het Uwv heeft terecht geen toepassing van de 60-plusregeling toegepast op een werknemer die het einde van de wachttijd al had bereikt voordat de regeling inging. Het einde van de wachttijd wordt niet opgeschoven door een loonsanctie, wat betekent dat de werknemer niet onder de doelgroep valt. De uitspraak bevestigt dat de 60-plusregeling alleen van toepassing is op werknemers van 60 jaar en ouder die het einde van de wachttijd bereiken binnen een specifieke datumscop. Gelijke gevallen worden binnen de groep correct behandeld.

Het Uwv mocht een doelgroepverklaring weigeren omdat de aanvraag buiten de wettelijke termijn van drie maanden na aanvang van de dienstbetrekking was ingediend. De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat er geen ruimte is voor afwijking van deze strikte termijn, ook niet bij geringe overschrijding of bij werkgevers die de verklaring als essentieel beschouwen.

De rechtbank oordeelt dat het UWV terecht de ZW-uitkering heeft beëindigd en de WIA-uitkering heeft geweigerd, omdat de eiser minder dan 35% arbeidsongeschikt is en geen 104 weken onafgebroken ziekengeld heeft ontvangen. De beroepen zijn ongegrond.

De rechtbank wijst het beroep van een werknemer af die wil dat haar ZW-uitkering en WIA-aanvraag worden herzien op basis van een nieuw medisch rapport. Er is geen sprake van nieuwe feiten of veranderde omstandigheden, en de oorspronkelijke beslissingen zijn niet evident onredelijk.

De rechtbank wijst het beroep van een werknemer af die wil dat haar ZW-uitkering en WIA-aanvraag worden herzien op basis van een nieuw medisch rapport. Er is geen sprake van nieuwe feiten of veranderde omstandigheden, en de oorspronkelijke beslissingen zijn niet evident onredelijk.

De gemeente mocht de uitkeringslasten van Wsw’ers niet meenemen bij de berekening van de gedifferentieerde premie Whk voor haar reguliere werknemers. De rechtbank verklaart het beroep gegrond en verlaagt de premie van 1,19% naar 0,92%. Dit komt overeen met de situatie zonder Wsw-uitkeringslasten.

De rechtbank beslist dat uitkeringslasten van werknemers op grond van de Wet sociale werkvoorzieningen (Wsw’ers) niet mogen worden meegerekend bij de berekening van de gedifferentieerde premie voor de werkhervattingskas voor reguliere werknemers. Dit komt omdat hun risico’s buiten de invloed van de werkgever liggen en niet strookt met het doel van premiedifferentiatie. De premie moet daarom worden vastgesteld op 1,34% in plaats van 2,62%.